Pierwszymi znanymi mieszkańcami wyspy byli Liburnowie. Zapuszczali się tam też Grecy, o czym świadczą znaleziska archeologiczne. Słowianie znaleźli się tam w czasie panowania bizantyjskiego, szybko też wchłonęli inne narodowości wyspy.
W XI wieku Rab, jak głosi legenda, dzięki wstawiennictwu św. Krzysztofa, uniknęła oblężenia normańskich Wikingów. Od tego czasu św. Krzysztof jest patronem całej wyspy.
Rozkwit przeżyła w XIV wieku. Niestety już w stuleciu XV, pod panowaniem weneckim spadło na nią kilka nieszczęść: między innymi dwie epidemie dżumy i spadek znaczenia szlaków handlowych będących głównym źródłem dochodu wyspiarzy. Od tego momentu Rab stała się prowincją.
W XIX wieku stała się popularnym miejscem wypoczynku.