Egipt

Opis - ciąg dalszy

Fellahi
Północnym odpowiednikiem Sa'idi, czyli muzyką delty Nilu, jest gatunek znany jako fellahi (chłopska). Ta nieco łagodniejsza muzyka preferuje rytm matsum (jeden i pół) oraz instrumenty zwane rababa (skrzypce o dwóch strunach) i mismar (rodzaj oboju).
Sawahili Dla sawahili - muzyki wybrzeża śródziemnomorskiego i obszaru Kanału Sueskiego - typowy jest podobny do bandżo instrument strunowy o nazwie simsimija. W Aleksandrii króluje akordeon, co przypomina o greckiej i tureckiej przeszłości tego miasta.
Muzyka beduińska Są dwa rodzaje muzyki beduińskiej: muzyka Pustyni Zachodniej (pogranicza libijskiego) oraz Pustyni Wschodniej i półwyspu Synaj. W obydwu piosenki opowiadają o zawiłych intrygach i wydarzeniach z przeszłości, a towarzyszy im mocny rytmiczny akompaniament. Beduińskie rytmy wywarły ogromny wpływ na muzykę al-Dżil.

Muzyka nubijska
Muzyka ta, wykonywana daleko na południowym krańcu doliny Nilu, ma raczej afrykańskie niż arabskie korzenie. Dużo jest w niej klaskania i dźwięków duf (rodzaj tamburyna), a teksty są w dialekcie nubijskim. W wersji miejskiej, granej na przykład w Asuanie czy Chartumie, można usłyszeć także sekcję instrumentów dętych blaszanych i chóry żeńskie.

Muzyka pop
W Kairze i innych dużych miastach wiejska tradycja zmieszała się ze stylem klasycznym i w ten sposób powstała muzyka odzwierciedlająca miejskie problemy i szybsze tempo życia. Przez kilka ostatnich dziesięcioleci można było zauważyć, jak odrzuca ona udziwnione melodie i podniosły styl arabskiej muzyki, a w swoich tekstach próbuje przedstawić nieco lżejsze problemy epoki postnaserowskiej. W połowie lat 80. wyodrębniły się już dwie odmiany muzyki miast: Sza'abi i al-Dżil.
Sza'abi Muzyka sza'abi (ludowa) narodziła się w kairskich dzielnicach robotniczych, zamieszkanych przez miliony wiejskich migrantów w drugim lub trzecim pokoleniu. Łączy tradycyjną formę mawal (zawodzące improwizacje wokalne) z wyraźnym mocnym rytmem. Teksty są często satyryczne i politycznie prowokacyjne lub też przepełnione seksem. Muzyki tej nie ma w mediach. Nie jest właściwie zakazana, lecz klasa średnia i tzw. przyzwoite społeczeństwo traktują ją z pogardą. Sza'abi można usłyszeć na weselach i przyjęciach wśród kairskich robotników oraz w niektórych klubach nocnych przy Drodze Piramid.
Typowym wykonawcą tego rodzaju muzyki był Ahmed Adaweer, który od 1971 r. wprowadzał do niej pojęcie języka ulicy i łamał wszelkie reguły. Był punkiem i idolem młodzieży z biedniejszych dzielnic. Późniejsi przedstawiciele tego gatunku wprowadzili do Sza'abi elementy rapu i disco w stylu algierskiej muzyki Raď.
Al-Dżil Al-Dżil (pokolenie) jest najnowszym brzmieniem w Egipcie. Łączy elementy disco z nubijskimi i beduińskimi rytmami, dodając tło z syntezatora i perkusji. Beduińskie dźwięki to wyraźny wpływ libijskich muzyków, którzy uciekli do Kairu pod koniec lat 70., kiedy Kadafi przeprowadził rewolucję kulturalną, zwalczającą między innymi zachodnie wpływy w muzyce.

Teksty piosenek
(w przeciwieństwie do sza'abi) mówią zwykle o miłości i rzadko poruszają drażliwe tematy. Sami wykonawcy liczą się mniej od aranżerów i producentów, którzy opracowują piosenki i kasety. Niemniej jednak koncerty są rzeczą niezmiernie istotną dla niezadowolonej młodzieży i przypominają Zachód w latach 60., kiedy muzykę rockową uznawano za radykalną, a nawet rewolucyjną.

Wybrane imprezy

Festiwal Muzyki Arabskiej
Obchodzony początkiem listopada, ten 10-dniowy festiwal klasycznej, tradycyjnej i orkiestrowej muzyki arabskiej odbywa się w budynku opery w Kairze. Programy są zazwyczaj wyłącznie w języku arabskim, ale biura informacji turystycznej powinny dysponować szczegółowymi informacjami.

Rajd Faraonów
Jest to doroczny samochodowy wyścig przez pustynię, mający swój początek i metę u stóp piramid. Odbywa się w październiku i przyciąga zawodników z całego świata.

Kairski Międzynarodowy Festiwal Filmowy
14-dniowy festiwal obchodzony każdego roku na początku grudnia daje mieszkańcom Kairu możliwość zobaczenia szerokiej gamy najnowszych filmów z całego świata. Jednak główną atrakcją jest fakt, że podobno filmy są nie cenzurowane. Wszystkie tytuły, które mogą sugerować odrobinę golizny sprzedają się jak gorące bułeczki, pomimo że bilety kosztują podwójną cenę.. Miejscowa prasa publikuje szczegóły programu.